Tuesday, September 15, 2009

توشه‌یِ فردایِ امکان

تفرّج بايدت ای دل، سفر در کشورِ جان کن
ز پيشانی و زانو، اندرون آيينه‌باران کن
سر اندر خويش بر، ژرفايِ بی‌پايابِ خود بنگر
به حُزنِ خويش بينا شو؛ دُر و مرجان به دامان کن
نشين در سايه‌یِ خود، دور شو از منّتِ ديوار
ز تن ديوار و، از جان سقفِ اين ويرانه‌بنيان کن
گرت زخمِ زبانِ آشنايان می‌دهد آزار
همی بيگانه‌شان انگار و، دوری جوشنِ جان کن
به خُلقِ خوش، توان صيدِ دلِ خصمِ کهن کردن
وليکن، با حسودِ آشنا اين درنگيرد؛ ترکِ درمان کن
تو پنداري که شعرت شاد می‌سازد دلِ ايشان؟!
در آتش تا به کی خواهی دميدن؟ شعر، پنهان کن!
اگر خواهي که از کينِ خلايق در امان باشی
بپوشان فضل و، خود را در نظرْشان بُلْه و نادان کن
ندانی کاين جماعت همچو خود را برنمی‌تابد
تو برتر می‌نهی خود را؟! جهان بر خويش زندان کن!

قياس از خويش گير و، سرّ‌ِ اين درماندگی بنگر
به سامانِ وطن بنديش و، رو فکری به‌سامان کن
چو گُل، کاندر خزان، خود را به بذرِ خويش می‌مانَد
به روزِ فقر، عزّت توشه‌یِ فردایِ امکان کن
به ديهيمِ سخن، زين بيش نتوانم نصيحت کرد
تو خود داني چه بايد؛ آنچه بايد، نيز بتوان، کن!

سهراب ديهيم
14-880511

2 comments:

  1. در اين وبلاگ-آدرس، اين غزل‌واره نقل شده.
    http://cariz.persianblog.ir/post/34

    نمی‌دانم چرا در بخشِ «لينک به اين نوشته» بازتاب نيافته؟
    عجيب است.
    در هرحال، بايد از نويسنده‌یِ وبلاگِ «کاريز» تشکّر می‌کردم؛ که رفتم و، کردم...

    ReplyDelete
  2. نکته‌ای در نقلِ مطلب، و لينک::
    اين‌جا ثبت می‌کنم محضِ آگهیِ بر-و-بچ، و سپاس‌گزاریِ دوباره از کاريزِ عزيز:
    وقتی نوشته‌ای را نقل می‌کنيد، اگر لينکِ نوشته را بياوريد، در وبلاگ-سايتی که از آن نقلِ مطلب کرده‌ايد، لينکِ وبلاگ-سايتِ شما ، به‌طورِ خودکار، درج می‌شود...
    (در بلاگ‌اسپات اين‌طوری‌ست؛ اگر کدهایِ تمپلت را دستکاریِ بد نکرده باشيد؛ و اگر تنظيمِ لازم انجام شده باشد. جاهایِ ديگر را نمی‌دانم ...)

    آدرسِ کاريز:
    http://cariz.persianblog.ir/
    (متأسّفانه، کامنتِ بلاگر اين ايرادِ بزرگ را دارد که نمی‌توان لينک ايجاد کرد!!)

    ReplyDelete